Er ontstaat een monster

Op 24 juni 2011 werd door Frans de Blocq van De Blocq Talent Management mijn loopbaan-traject abrupt beëindigd. Er hadden nog maar een paar gesprekken plaatsgevonden. Hij weigerde mijn protestbrief af te handelen en incasseerde mijn budget van het UWV.

advocaat

Toen ik geen antwoorden kreeg schakelde ik een advocaat in. Ze vertelde dat reïntegratiefraude aan de lopende band voorkomt, maar dat er nog nooit een rechtszaak over was gevoerd. Ze stelde voor om eerst per brief nogmaal om opheldering te vragen, zodat een gerechtelijke procedure kon worden voorkomen.

Mijn hoop was dat Frans de Blocq ook een professionele advocaat zou inhuren, zodat een normaal gesprek mogelijk zou zijn.

escalatie

Mijn advocaat stuurde Frans de Blocq twee brieven waarin ze liet weten dat hij mij mijn budget moest terugbetalen wegens het niet nakomen van zijn verplichtingen. Ze nodigde hem uit om in gesprek te gaan, maar daar werd niet op gereageerd. Opnieuw bleek dat hij niet geïnteresseerd was in een gesprek, noch in een oplossing.

Frans de Blocq reageerde door mij van de raarste dingen te beschuldigen. Ook wilde hij geld zien – duizenden euro’s – omdat ik opzettelijk het traject gesaboteerd zou hebben. Hij schakelde een jurist in, maar weigerde bekend te maken wie dat was, zodat we geen contact konden opnemen om te onderhandelen.

Zijn beschuldigingen werden steeds gekker en het geldbedrag dat hij eiste werd steeds hoger. Ook werd het aantal uren dat hij zogenaamd in het traject zou hebben gestoken steeds vermeerderd.

Mijn advocaat had gaandeweg de eis juist naar beneden bijgesteld, zoals dat bij onderhandelingen gebruikelijk is. Als één van de partijen zijn eisen steeds blijft verhogen komt er natuurlijk nooit overeenstemming.

NMI-mediator

Frans de Blocq was bij aanvang van het traject geregistreerd als NMI-mediator, maar van enige kwaliteiten op dat gebied was geen enkele sprake. Hij handelde precies tegenovergesteld aan hetgeen van een mediator verwacht mag worden.

doorzetten

Of ik de zaak zou kunnen winnen was twijfelachtig, maar nog nooit had iemand geprobeerd om op deze manier een frauderend reïntegratiebedrijf aan te pakken. Alleen daarom al was het de moeite waard. Ook hoopte ik dat Frans de Blocq op enig moment bij zinnen zou komen, zodat een rechterlijke uitspraak niet nodig zou zijn.

Toen dat niet gebeurde en hij met een tegenvordering kwam wilde ik alsnog een uitspraak. Ik wilde laten zien hoe ver reïntegratiebedrijven gaan als ze eenmaal geld ruiken. Ook wilde ik aantonen dat alle beschuldigingen en vorderingen van Frans de Blocq totaal ongegrond waren.

Zelfs al zou ik niet winnen, ik zou in ieder geval antwoorden krijgen en laten zien dat ik niet zomaar akkoord ging met dit soort praktijken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s